Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΑΡΗΣ

Stay Tonight

Δημήτρης Φαρής

Μικρές Εκδόσεις

 

« Τι ήταν αυτός ο γνώριμος αλλά ξεχασμένος χτύπος στην καρδιά που γέμιζε τα γύρω όργανα με ανασφάλεια και ελαφρύ πόνο;». Ο ήρωάς σας ξεκινάει ένα ταξίδι στο άγνωστο. Τι θα μπορούσε να ωθήσει έναν άνθρωπο να παρατήσει τα πάντα για να βουτήξει στο άγνωστο;
Σε κρίσιμες καταστάσεις όπως ο πόλεμος το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι το πιο δυνατό κίνητρο. Στην ειρήνη όμως, στις κοινωνίες δυτικού τύπου, όπου ο άνθρωπος χάνεται ανάμεσα στο εργασιακό του περιβάλλον και στην κοινωνική του ζωή, μόνο ο έρωτας κάθε μορφής μπορεί να τον ωθήσει να βουτήξει στο άγνωστο. Συνήθως αρκεί και μόνο κάποια μορφή «πείνας», διανοητική ή συναισθηματική για να μπει σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό και να αλλάξει με κάποιο τρόπο την ζωή του.
  Σε ολόκληρο το βιβλίο σας γίνονται αναφορές στη μουσική. Το βιβλίο σας περιγράφεται ως ένα ερωτικό μυθιστόρημα με αφορμή τη μουσική και τη φωτογραφία. Ποια η σχέση σας με την μουσική;
Η Μουσική, την γράφω πάντα με Μ κεφαλαίο , είναι μέρος της ζωής μου από την παιδική μου ηλικία. Μαζί με το σχολείο ξεκίνησα τις σπουδές μου στο πιάνο και στα είκοσι αποφάσισα να δοκιμάσω τις δυνατότητές μου στο σαξόφωνο. Εμφανίζομαι ακόμα σε μικρούς συναυλιακούς χώρους με φίλους μουσικούς που έχουμε κοινές επιθυμίες και μπαίνω σε studio τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο προκαλώντας μυαλό και σώμα σε μια διαδικασία που θέλει οξύνοια, συνεργασία και συναίσθημα, την διαδικασία της δημιουργίας της μουσικής από το μηδέν. Δεν έχω παραιτηθεί ακόμα από αυτό, με διατηρεί ακμαίο και παραγωγικό.
O τίτλος του βιβλίου είναι Stay Tonight. Θα θέλατε να μας πείτε πώς επιλέξατε τον τίτλο;
Το Stay Tonight είναι ένα τραγούδι του αγαπημένου μου εγγλέζου τραγουδιστή David Sylvian. Έχει πλαισιώσει πολύ σημαντικές στιγμές στην ζωή μου. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει δώσει πνοή στον ήρωα του βιβλίου, είναι κατά κάποιο τρόπο μια αντιγραφή της εικόνας και του χαρακτήρα του. Στο ίδιο το βιβλίο τώρα, η φράση αυτή λέγεται 5 φορές και δίνει ένταση σε όλες τις ερωτικές στιγμές. Τι πιο προσωπικό από το να ζητήσεις από έναν άνθρωπο να περάσει την νύχτα μαζί σου. Στις μέρες μας η ερωτική συνεύρεση έχει γίνει μια πολύ απλή διαδικασία αλλά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να μοιραστούν το κρεβάτι τους με κάποιον άλλον. Είναι σαν να λένε…’Δεν φαντάζομαι να θέλεις να κοιμηθούμε μετά από αυτό;’ Όποιος λοιπόν αποφασίζει να περάσει την νύχτα με κάποιον άλλον και κατ’ επέκταση να συζήσει έχει πάρει μια πιο ολοκληρωμένη απόφαση, έχει κάνει το πρώτο βήμα για την συμβίωση.
Πως θα περιγράφατε τον ήρωά σας με τέσσερα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του επίθετα και πως την ηρωίδα σας και γιατί;
Αυτή ήταν η ερώτηση που μισούσα περισσότερο στο σχολείο (γελάω). Δεν μου αρέσει να χαρακτηρίζω με επίθετα τους ανθρώπους. Αλλά θα προσπαθήσω…. Ο ήρωάς μου είναι ένας ευγενικός μεσήλικας, υπεύθυνος πατέρας, καταξιωμένος rock star και … γενναιόδωρος ερωτικός σύντροφος. Από την άλλη η ηρωίδα μου είναι προκλητική σαν καλλιτέχνης, εκκεντρική προσωπικότητα αλλά ταυτόχρονα συναισθηματική φοβισμένη και ανασφαλής.
«... Ο Dave είχε ακουμπήσει την παλάμη του στον γυμνό της ώμο και κοίταζε μια το δικό του χέρι και μια το δέρμα της. Σκεφτόταν ότι δεν είναι απλό να σου επιτρέπει ένας άνθρωπος να τον αγγίξεις. Πρέπει να περάσεις φράκτες από ακάνθινα λουλούδια, χαμηλά εμπόδια, σιδερένια κιγκλιδώματα, ψηλά τείχη με πολεμίστρες και στο τέλος...». Τι σημαίνει αγγίζω έναν άνθρωπο;
Αγγίζω έναν άνθρωπο κατ’ αρχήν σημαίνει «Με αφήνει να τον αγγίξω» Μια αναγνώστρια μου μού εκμυστηρεύτηκε ότι παρότι έχει κάνει δύο παιδιά με τον σύζυγο της αυτός ακόμα και τώρα έχει μεγάλη δυσκολία να αφήσει τους άλλους να τον αγγίξουν. Όταν φτάσουμε στο σημείο να αγγίξουμε το γυμνό κορμί ενός άλλου ανθρώπου αυτό σημαίνει ότι όλες οι ενδιάμεσες άμυνες έχουν καταρρεύσει. Και πιστέψτε με οι ανθρώπινες οντότητες έχουν πολλά επίπεδα άμυνας. Το επαγγελματικό επίπεδο, το κοινωνικό, το σύστημα αξιών , τον συναισθηματικό κόσμο και τέλος τα ίδια τα ρούχα. Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος προσφέρει το κορμί του για άγγιγμα αυτό σημαίνει ότι έχει ο ίδιος εγκαταλείψει κάθε ασπίδα προστασίας, κάθε συναισθηματικό κάστρο.  
Μιλήστε μας για τη συγγραφική σας εμπειρία. Πώς γράφετε ένα διήγημα;
Συνήθως μια ιστορία προκαλείται από μια εμπειρία ζωής, ένα δυνατό ερέθισμα που δεν μπορεί να φύγει από την ζωή μου πριν την αφηγηθώ. Αμέσως μετά σκαρφίζομαι την ιστορία η οποία λέει τα γεγονότα σε κάποιον άλλο χρόνο, χρησιμοποιώντας άλλους ανθρώπους ενώ πίσω από τους ήρωες συνήθως υπάρχουν υπαρκτοί χαρακτήρες της καθημερινότητας μου. Μετά η ιστορία δουλεύεται στο μυαλό μου με κάθε λεπτομέρεια, στο τέλος την έχω βιώσει σαν ένα ακόμα πραγματικό γεγονός τόσο πολύ που όταν ξεκινάω να την γράψω στο χαρτί ή στον υπολογιστή αρχίζει να μιλάει από μόνη της σαν κάποια άλλη οντότητα να μου την υπαγορεύει και εγώ να είμαι απλά ένα μέσο που την υλοποιεί.
Θα θέλατε να μας πείτε ποιοι  συγγραφείς σας επηρέασαν και γιατί;
Διάβασα πολύ στην φοιτητική μου ζωή και πρίν να κάνω οικογένεια. Νομίζω ότι οι δύο συγγραφείς που με σημάδεψαν ήταν ο Francis Scott Fitzgerald και ο Umberto Eco. Τον Fitzgerald τον θαυμάζω για την κινηματογραφική δομή του και για την σχεδόν μουσική χρήση του συγγραφικού χρόνου. Ο Eco με γέμισε εικόνες, σύμβολα, λέξεις, βαθιά νοήματα και μου χάρισε την αίσθηση ότι ένα βιβλίο είναι φίλος, σύντροφος, στέκει πάντα εκεί και μας συμβουλεύει.
 Πιστεύετε πως ένας Έλληνας συγγραφέας μπορεί να ενδιαφέρει τους αναγνώστες έξω από την χώρα του;
Συνήθως πολλοί Έλληνες συγγραφείς μιλούν για οικεία για αυτούς θέματα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος συγγραφέας μπορεί να είναι ενδιαφέρων χρησιμοποιώντας την φτωχή γλώσσα της σημερινής εποχής και την προσωπική οπτική των τοπικών του εμπειριών. Για να βγεις έξω από την χώρα πρέπει να γράφεις διαχρονικά. Σαν να πιστεύεις ότι το βιβλίο σου θα το διαβάσει όλος ο πλανήτης σε ένα χρονικό ορίζοντα 100 χρόνων. Μόνο τότε αυτό που γράφεις ίσως να έχει κάποιο ενδιαφέρον για κάποιον ξένο.  
Τι είναι για εσάς η γραφή;
Κατά-γραφή! Είναι ένας τρόπος να θυμάμαι την ζωή μου. Ξεφορτώνω τον «προσωπικό μου σκληρό δίσκο», την μνήμη μου, από όλα αυτά που θα ήθελα να μην ξεχάσω ποτέ.
Εάν θα μπορούσατε να ζήσετε πολλές ζωές ποιες περσόνες θα επιλέγατε;
Σίγουρα θα ήθελα να ζήσω την ζωή του ήρωά μου, πάντα ονειρευόμουν να γυρίζω όλον τον κόσμο σαν καλλιτέχνης και να παρουσιάζω το δικό μου προσωπικό όραμα. Όταν όμως συνθλίβομαι από τους ανθρώπους και την υπερβολική αμάθεια και φασαρία τότε μια άλλη επιθυμία βγαίνει επιτακτική. Αυτή της απομόνωσης. Θα ήθελα να ζώ σαν ερευνητής σε κάποιον επιστημονικό σταθμό στην Ανταρκτική, αστρονόμος σε κάποιο αστεροσκοπείο, αστροναύτης σε διαστημικό σταθμό ή έστω …φαροφύλακας σε ένα ερημικό ξερονήσι. Αυτές οι δύο ανάγκες μου …να ενωθώ με όλους και μετά να απομονωθώ λειτουργούν μέσα μου σαν δύο αντίρροπες δυνάμεις, κάθε στιγμή.
Σε λίγες μέρες παρουσιάζετε το νέο σας βιβλίο. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια γι’ αυτό;
Ναι….αυτή η ιστορία έχει άλλο ύφος. Είναι ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας με αρκετό συναίσθημα και πολλές ανατροπές. Διηγείται την προσπάθεια επιβολής μιας ομάδας εποίκων σε έναν νέο κατοικήσιμο πλανήτη. Πραγματεύεται θέματα όπως «Τι είναι τεχνολογία;» «Πώς μπορούν δύο όντα διαφορετικών κόσμων να επικοινωνήσουν;» «Τι είναι ζωή;» «Πώς εναντιώνεται η φύση στα έλλογα όντα;»
Μπορεί η λογοτεχνία να αλλάξει τον κόσμο;
Η λογοτεχνία έχει αλλάξει ήδη τον κόσμο. Στο Λύκειο στο οποίο εργάζομαι ως καθηγητής, όταν κάνω την ερώτηση «Ποιο τεχνολογικό προϊόν άλλαξε την ιστορία;» όλα τα παιδιά μου λένε για συσκευές με οθόνες, τηλεοράσεις, υπολογιστές, κινητά, ταμπλέτες αλλά αγνοούν όλοι πώς η ιστορία άλλαξε πρώτα με την φωτιά και μετά με το βιβλίο. Και μόνο η δυνατότητα να επιβιώσουν τα συναισθήματα και οι ιδέες ενός ανθρώπου στο μέλλον μας δίνει μια ελπίδα αθανασίας. Και φυσικά ο άνθρωπος που διαβάζει βιβλία ζει χιλιάδες ζωές στην διάρκεια μίας, της δικής του. 

                                                                                         

                                              

Ο Δημήτρης Φαρής γεννήθηκε στο Duisburg της τότε Δυτ. Γερμανίας από Έλληνες μετανάστες. Σπούδασε Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως καθηγητής σε Λύκειο. Έχει πτυχίο κλασικού πιάνου και ασχολείται εντατικά με την μελέτη του σαξόφωνου. Κάποια βράδια του χρόνου εμφανίζεται ως μουσικός σε bar και συναυλιακούς χώρους παίζοντας πιάνο και σαξόφωνο σε μικρά jazz μουσικά σχήματα. Με τη συγγραφή ιστοριών ασχολείται από τη στιγμή που κατάλαβε ότι η ζωή είναι σημαντική και η μνήμη πεπερασμένη. Όταν δεν φροντίζει τους ανθρώπους που αγαπάει τρέχει σε στάδια και φυτεύει γιούκες σε δημόσιους χώρους. Τις νύχτες, μέσα από τα όνειρα του, ζει μια δεύτερη ζωή.

2 σχόλια:

  1. Εξαιρετικά αληθινό πορτραίτο. Μια πλήρης εικόνα του Δημήτρη Φαρή. Ο άνθρωπος, η γραφή του, ο κόσμος του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε Διώνη μου. Είναι αληθινός και εξαιρετικά ταλαντούχος. Κι εσύ έκανες έξοχη επιμέλεια στο βιβλίο του αλλά και μας τον συστήνεις στο blog σου:http://meanoihtavivlia.blogspot.gr/2017/02/blog-post_23.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή